Juist toen Hanneke tijdens de New Wine Zomerconferentie de moed weer had gevonden om voor genezing te bidden voor haar zieke vriendin, kreeg ze bericht dat haar vriendin naar huis was gegaan om te gaan sterven. Daar stond ze. Met veel vragen en geen antwoorden. Maar dat is niet het hele verhaal.

‘Moet ik dit wel delen?’, vroeg Hanneke zich af. ’Is mijn verhaal wel de moeite waard? Daarnaast houd ik er niet echt van om op de voorgrond te treden.’ Toch besloot ze de lezers deelgenoot te maken van haar zoektocht afgelopen zomer in Biddinghuizen, toen het ging over ‘God in ons midden’. ‘Ik ben namelijk niet vergeten dat we op de eerste avond van de conferentie werden uitgedaagd uit onze comfortzone te komen. Als we in beweging komen voor God, mogen we dingen van Hem verwachten. Ik ben vaak een beetje bang voor nieuwe dingen. Maar toch had ik toen al het verlangen om stappen te zetten, om te gaan uitdelen. Om mee te werken aan een betere wereld hier op aarde, om te dansen met God. Ik had alleen geen idee hoe ik dit zou kunnen doen. Ik wilde dit graag op een manier doen die bij mij zou passen.’

'Mijn gevoel om te dansen voor God was verdwenen.'Ze vervolgt: ‘Tijdens de conferentie ging het over de verwachting van de doorbraak van Gods Koninkrijk in ons en door ons heen. Veel bijeenkomsten gingen over het werk en de gaven van de Heilige Geest. Er kwamen thema’s als profetie en tongentaal aan de orde. Ook volgde ik een seminar over genezing.’ Het was voor Hanneke reden om specifiek te bidden voor genezing voor haar ernstig zieke vriendin. ‘Het ging nog niet beter met haar, ook niet nadat eerder al voor genezing was gebeden. Maar juist toen ik nieuwe moed had gekregen opnieuw voor haar te bidden, zakte de moed mij daarna direct weer in schoenen. Ik kreeg nog tijdens de conferentie bericht dat de artsen mijn vriendin niet meer verder konden helpen. Ze was naar huis gegaan om te kunnen sterven. Dat vond ik heel moeilijk. Mijn blije gevoel om te dansen met God was als sneeuw voor de zon verdwenen.’
Hanneke zag om zich heen op de conferentie mooie dingen gebeuren. ‘Ik hoorde getuigenissen van mensen die genezen waren. Anderen vertelden over situaties waarin God op een andere manier een wonder had verricht.’ Maar voor Hanneke was er ook een andere kant: ‘Ik was intussen met beide benen op de grond gezet door het bericht dat mijn vriendin zou komen te overlijden. Daar was geen genezing, daar was geen wonder. Dat viel voor mij niet goed te rijmen met die mooie getuigenissen.’

Toch gebeurde er toen iets dat haar zowel bemoediging gaf en opnieuw stilzette bij haar afhankelijkheid van God. Een kwartier nadat ze het bericht over haar vriendin had gehad, ging Hanneke naar de workshop ‘Profetisch schilderen’. ‘Ik vond het best moeilijk om daar zo’n bericht naartoe te gaan, maar ik had mij al eerder ervoor opgegeven. Dus ik ging.’ Ze had eigenlijk geen idee wat ze zich bij de workshop moest voorstellen. ‘Eerlijk gezegd was ik er zelfs een beetje huiverig voor, omdat ik bang was geen beeld en inspiratie te krijgen. Normaal gesproken moet ik vaak eerst op iets broeden, voordat een concreet idee in mijn brein ontstaat.’ Toch kwam al snel in haar gedachten op om iets ter bemoediging voor haar zieke vriendin te maken. ‘Wat dat moest worden, daar had ik eerst nog geen idee van. Toch liep ik naar de tafel met spullen. Gaandeweg kreeg ik inspiratie voor mijn schilderijtje. Ik was trots op het resultaat en blij dat ik iets voor mijn vriendin had kunnen maken. Én ik had ontdekt dat ik hiermee zomaar een gave van de Heilige Geest had ontvangen. Ik had geluisterd naar Gods stem en inspiratie gekregen om iets te creëren. Mooi!’

Hanneke stuurde een appje naar haar vriendin met de vraag of ze het schilderijtje langs kon brengen in de komende week. ‘Dit bleek niet te kunnen omdat er al mensen op bezoek zouden komen Nog meer bezoek zou te veel worden. Begrijpelijk, maar omdat ik niet wist hoe lang ze nog zou leven, gaf dit mij opnieuw verdriet. Nu had ik iets moois gemaakt, iets om uit te delen, wat mijn verlangen was en dat in mijn beleving ook door God geïnspireerd was, en nu zou ik het misschien niet kunnen bezorgen.’

Terwijl ze hierover nadacht, werd om haar heen het lied ‘De muziek vervaagt’ gezongen. Hanneke merkt op: ‘In dat lied zingen we: “Ik wil terug naar het hart van aanbidding en dan gaat het om U, om U alleen, Jezus”. Dat is wat God op dat moment tegen mij zei. ‘Laat het maar los. Hoe dan ook, uiteindelijk gaat het om Mij, om Mij alleen, om Mij te kennen en bij Mij te zijn’. Het gaat er niet om wat jouw of mijn situatie is, welke gaven we wel of niet krijgen van God. Het gaat erom dat we ons steeds keren tot God en neerknielen aan Zijn voeten. Pijn, verdriet, boosheid en onmacht mogen we bij Hem neerleggen. Het bezorgde mij tranen van verdriet, omdat ik niet kon zijn wie ik wilde zijn, omdat ik niet kon geven wat ik wilde geven. Maar het gaf ook tranen van vreugde, omdat ik wel thuis mocht komen bij mijn Vader en bij Hem mocht schuilen.’ 

Situaties op aarde blijven soms moeilijk en woelig, beseft Hanneke. ‘Maar we mogen nu al weten dat God altijd bij ons is. Hij is in ons midden en we zijn  veilig in Zijn armen. Hij zegt nu tegen ons: ‘Kom naar Mij, kom naar huis’. Tegelijkertijd mogen we uitzien naar een toekomst waarin alles nog veel mooier wordt. We mogen weten dat we dan pas echt thuiskomen, in het huis van de hemelse Vader. Inmiddels is mijn vriendin bij Hem aangekomen. Het schilderijtje heb ik niet meer kunnen overhandigen. Wel heb ik het haar kunnen laten zien via een videoboodschap. Later zullen wij haar weg ook mogen gaan en mogen ook wij thuiskomen bij God.’

‘Gods wegen zijn ondoorgrondelijk’, vat Hanneke samen. ‘Ik had van tevoren nooit kunnen bedenken hoe ik voor God in beweging zou komen. Ik heb geleerd dat het belangrijkste is Hem te kennen en mij naar Hem te keren. Ook heb ik geleerd dat als ik open sta voor Hem, Hij door me heen werkt, ook al zie ik dat zelf (op dat moment) niet. God heeft mij kunnen gebruiken via mijn creatieve gaven. Dat past bij mij. Ik geloof dat God zo door ons allemaal heen werkt. Misschien op duidelijk zichtbare manieren, misschien ook op minder zichtbare wijze. Als wij het verwachten van Hem en ons willen inzetten voor Hem, breekt stukje bij beetje Zijn koninkrijk door op aarde. Halleluja!’ 

Heb jij ook een verhaal dat je wilt delen ter bemoediging van anderen? Mail het ons

 

Naar boven